... عشق و دیگر هیچ

من امید نویسنده این وبلاگ

میخوام از شما (همون کسایی که میومدن و تو این وبلاگ نظر میذاشتن) کمال تشکر رو کنم و بگم دست مریزاد

به عقیده من زندگی دو کلمه است

"عشق" و "وفاداری به عشق"

خوب منم به خاطر اینکه به عشقم ثابت کنم که دوسش دارم با شما و این وبلاگ خداحافظی میکنم

من این کار و فقط به خاطر اون انجام دادم

خوب دیگه خیلی حرف زدم

بای آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآل

من درختی دارم

بر کویری که در آن

رازها پنهان است

تپه های شنی از سرعت و فرسایش باد

شکلهای هنری در دل خود می سازند

یا که از تشنگی لذت یک قطره آب

سرزمین برهوت

تکه تکه شود و نقشه زیبا سازد

من در ختی دارم

در همین خاک و شن و ماسه و باد

یا بیابانی از

غم باران و نمی از امید

کاشکی در شب و روز

باران می بارید

برف بر روی زمینی خسته

آن کویر از نفس غرق شدن می نالید

ولی افسوس که این ابر خیال

سالها در خواب است

من درختی دارم

کوچک است اندامش

ولی از عمق وجودش آرزوها پیداست

درد دل می کند از دوری گلهای بهار

یا که سرسبزی و شادابی از آرامش دشت

که در او پنهان است

من درختی دارم

هرگز او را به بیابان نگذرام تنها

و به امید نجات

تا ابد خواهم ماند

که درختم ز غم و غصه و رنج

نشود خاک و من از بادیه دریا بروم

منم سرگشته حیرانت ای دوست                       کنم یکباره جان قربانت ای دوست

ولی با ساز شوق وصل کویت                        دهم سر بر سر پیمانمت ای دوست

دلی دارم در آتش خانه کرده                            میان شعله ها کاشانه کرده

دلی دارم که از شوق وصالت                               وجودم را ز غم ویرانه کرده

من آن آواره بشکسته بالم                               ز هجرانت غمی در سینه دارم

منم آن مرغ سرگردان تنها                              پریشان گشته شد یکباره حالم

ز هر سر بر سر سجاده کردم                                دعایی بر آن دلداده کردم

ز حسرت ساقر چشمانم ای دوست                                لبالب یکسره از باده کردم

دلا تا کی اسیر یاد یاری                                        ز هجر یار تا کی داغداری

بگو تا کی ز شوق روی لیلی                                         تو مجنون پریشان روزگاری

پریشانم پریشان روزگارم                                       من آن سر گشته هجر نگارم

کنون عمریست با امید وصلت                                      درون سینه آسایش ندارم

ز هجرت روز و شب فریاد دارم                                        ز بیدادت دلی نا شاد دارم

درون کوهسار سینه خود                                   هزاران کشته چون فرهاد دارم

چرا ای نازنینم بی وفایی                                     دمادم با دل من در جفایی

                                 چرا آشفته کردی روزگارم

                               عزیزم دارد این دل هم خدایی

چرا از مرگ مي ترسيد ؟
چرا زين خواب جان آرام شيرين روي گردانيد ؟
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه مي دانيد ؟

- مپنداريد بوم نااميدي باز ،
به بام خاطر من مي كند پرواز ،
مپنداريد جام جانم از اندوه لبريز است .
مگوييد اين سخن تلخ و غم انگيز است –

مگر مي اين چراغ بزم جان مستي نمي آرد ؟
مگر افيون افسون كار
نهال بيخودي را در زمين جان نمي كارد ؟
مگر اين مي پرستي ها و مستي ها
براي يك نفس آسودگي از رنج هستي نيست ؟
مگر دنبال آرامش نمي گرديد ؟
چرا از مرگ مي ترسيد ؟

كجا آرامشي از مرگ خوش تر كس تواند ديد ؟
مي و افيون فريبي تيزبال وتند پروازند
اگر درمان اندوهند ،
خماري جانگزا دارند .

نمي بخشند جان خسته را آرامش جاويد
خوش آن مستي كه هشياري نمي بيند !

.......................................

براي خوندن ادامه اين شعر زيبا به ادامه مطلب برويد